Wstęp

W tym artykule:
Czym jest Zasada Petera?
Jak się odnosi do gry w pokera?
Uproszczona forma Zasady Petera


W ekonomii istnieje pojęcie Zasady Petera. Mówi ona, że pracownicy przedsiębiorstwa tak długo awansują, dopóki nie osiągną stanowiska, któremu nie mogą już sprostać. I na nim już pozostają. Zasada ta odnosi się również do pracowników administracji państwowej. Każdy, kto kiedykolwiek zdenerwował się na pracownika jakiegoś urzędu, wie, o czym mówię.

Jeżeli przyjmiemy, że ta zasada ogólnie się sprawdza, dochodzi się do dość pesymistycznego stwierdzenia, a mianowicie, że wszystkie co ważniejsze stanowiska są obsadzone ludźmi niekompetentnymi. Dla krytyków społecznych jest to oczywiście dobrą pożywką.

Osobiście uważam, że jest w tym ziarno prawdy i że może to stanowić dobrą podstawę do innych rozważań. Mimo to, większość stanowisk powinna być obsadzona kompetentnymi ludźmi, którzy dlatego dotychczas nie awansowali, ponieważ a) nie pracują wystarczająco długo na danym stanowisku, b) są niedoceniani, c) nie mają żadnego wsparcia na najwyższych szczeblach.

W odniesieniu do pokera dostrzegam następujące problemy:
Niektórzy ludzie grają na poziomie ich niekompetencji


W rezultacie dotarli oni do poziomu, na którym z wygrywających graczy stali się przegrywającymi graczami. Jedynym właściwym krokiem byłby powrót do poziomu, na którym wygrywali. Ale krok wstecz to posunięcie, od którego wszyscy stronią. Dla niektórych stanowi to ogromny problem natury psychicznej. Wydaje im się, że lepiej byłoby im stracić pieniądze, niż przyznać się do „porażki".

To oczywiście nonsens. Po pierwsze, to żadna porażka, ponieważ kiedy szybko zdobywa się kolejne stopnie, kiedyś w końcu napotka się przeszkody. Nie można oczekiwać, że zdobędzie się sam szczyt szturmem. Doskonalenie umiejętności pokerowych wymaga dużo czasu. Z jednej strony jest tak, że faktyczna porażka nie jest żadną hańbą. Określenie porażki zależy od „kultury porażki" w danej społeczności. W Niemczech często jest tak, moim skromnym zdaniem, że pokonany jest wyśmiewany, wyszydzany lub musi znosić komentarze mądralińskich ("A nie mówiłem?!"). W Stanach Zjednoczonych natomiast nagradza się odwagę w podejmowaniu ryzyka ("Podziwiam twoją odwagę. Następnym razem na pewno się uda!").

Podsumowanie: Porażka, przegrana, to żadna hańba! Cofnij się o jeden poziom i przygotuj się do ponownego ataku!

Niektórzy ludzie zmniejszają swój winrate
Jest to uproszczona forma Zasady Petera. Przyjmijmy, że uzyskujesz 2 big bety na godzinę na limicie 10/20. Następnie wchodzisz na 15/30 i uzyskujesz tylko 1 big bet na godzinę. Zyskowność przez to spadła. Oczywiście, ta konstelacja jest o wiele mniej tragiczna, niż w pierwszym przypadku. Także winrate da się dopiero ustalić po większej liczbie rozdań, tzn. może się zdarzyć, że zaraz po wejściu na inny limit doświadczysz najpierw ponadprzeciętnego pecha.

Źródło [zlepek z kilku stron]

dobra robota
Czytałem o tym w poker mindset (chyba nawet z tego jest część wzięta). Jednak tak zastanawiając się chwilę spotykam tu sprawę, z którą nie koniecznie się zgadzam. Jeżeli dobrze pamiętam to powiedziane jest tam, że większość graczy osiąga ten poziom i powinno się z nim niejako pogodzić. Z drugiej strony piszą o konieczności ciągłej nauki i rozwoju. Trochę się to żre ze sobą. IMO zawsze jest coś co można poprawić i bynajmniej nie chodzi mi tu o samą grę, a mnóstwo innych czyników, które wpłyną korzystnie na winrate. Ergo - zasada Petera nie znajduje tu zastosowania. Zresztą w każdej dziedzinie życia można a nawet trzeba się zmienić i doskonalić. Tak więc zasada Petera powinna być raczej nie limitem a ostrzeżeniem, że czas poświęcić więcej czasu na naukę.

Ciekawa lektura, ciekawa analogia - dzięki za wrzutkę

nh. czytalem juz o zasadzie Petera ale byla napisana dziwnym jezykiem ;d rodem z jakiejs encyklopedii ;d