, wprawdzie nie mam żadnego konkretnego rozdania jako przykładu, ale chyba od 40 minut do tej chwili ciągle siedzę przy stoliku i KAŻDE odkrycie kart przegrywam. Emocjonalnie już się na takie rzeczy uodporniłem, od stołu nie odchodzę nie dlatego, że chcę się odegrać - ale dlatego, że fascynuje mnie ta sytuacja. Ta fluktuacja rachunku prawdopodobieństwa jest po prostu piękna i fascynująca, odczuwam nawet pewną perwersyjną satysfakcję z kolejnych przegranych "pewnych" układów. 
Gram żelazny zakres rąk i odpowiadam na sytuacje mechanicznie, zminimalizowałem czynnik ludzki, a sytuacja jest wciąż taka sama. No więc czując się jak Alicja w krainie czarów, zafascynowany niszczycielską mocą żywiołu fatum, chciałem się spytać czy często zdarzają wam się takie chwile słabości?
PS. Nie minęło pisanie przeze mnie tego posta a udało mi się wygrać pierwsze odkrycie! Nikt niech nigdy nie mówi, że to forum nie jest pomocne
.
PS2. Pograłem jeszcze trochę - wkur...zenie sięgnęło zenitu
. Będę czekał na lepszy układ gwiazd.