W starym kinie, – czyli wyprawy w przeszłość
Chciałem Was dziś zaprosić w przeszłość – w czasy, w alkohol sprzedawano po godzinie 13, ekspedientki w sklepach miały wiecznie czas na obgryzanie paznokci a w sklepach ruchu królowała trybuna robotnicza.
W czasach tych chłopcy chcieli być jak Zbigniew Boniek, albo Wielki Szu.
To prawda, były takie czasy bez komputera i z jednym programem czarno białej telewizji.

Co zatem można było robić w takim świecie (jeśli było się za młodym na rozrywki damsko-męskie) – to proste dzieliło się czas na piłkę i karty.
Karty w tym czasie to przede wszystkim ubogie talie 24sztuk.
52 to już był rarytas.
Jak więc widzicie ( lub możecie przypuszczać ) w pokera grałem w czasach, kiedy Wasi rodzice zapraszali was na świat.
Było to granie rodem z dzikiego zachodu. Na pewno nie powstydziłby się naszych partyjek J. Green, który ponoć w 1834 wprowadzał reguły tejże gry w salonach za wielka wodą.
Pisząc, o graniu rodem z westernów trzeba sobie powiedzieć, wprost, że coś w tym jest – to naprawdę była walka na śmierć i życie.
Zwyciężał ten, kto potrafił oszukiwać. Na szczęście nie można było liczyć, chcąc jak to się teraz mówi ciągnąć stałe profity z pokera.
Jak graliśmy? Zazwyczaj w 4, w lesie, pod mostem, na opuszczonej trybunie wiejskiego stadionu, na śmietniku. Ogólnie tam, gdzie nie kapało na głowę. Czasem jednak mieliśmy święto i udawało nam się zamelinować u któregoś w domu.
Graliśmy talią 24 kart. Najsłabszą formacją była farba, czyli As i reszta (każda z innej parafii, gdzie parafia to po prostu ogólna nazwa jednego z kolorów.)
Wyższa była para, potem dwie pary oraz trójka. Silniejszą kartą od trójki był strit mały 910WDKA oraz duży 10WDKA.
Potem mieliśmy fula, którego definicja nie zmienia się od lat. Z fulem wygrywał kolor, czyli pięć kart z jednej parafii.
Oczywiście kartą, która dawała największe szanse na zwycięstwo była kareta – cztery takie same figury. Kareta dawała wielkie szanse na zwycięstwo pod warunkiem, że przeciwnik nie zgromadził na ręce pokera. Możliwe były dwie opcje pokera mały i duży- tak jak w przypadku strita z ta tylko różnicą, iż wszystkie z wymienionych kart należały do tej samej parafii. I tutaj uwaga w przypadku pokera ważny był również kolor. On decydował, gdy dwóch miało po pokerze ( a i takie sytuacje były częste przy grze z talia 24 kart). Najsilniejszy był pik potem czerwone serca, kara i najsłabsze trefle.
Jak wyglądała rozgrywka? Do gry siadaliśmy po wcześniejszej kontroli gotówki. Każdy musiał okazać umówioną wcześniej kwotę – to była taka forma wpisowego dla wipów .
Następnie dokonywaliśmy losowania rozdającego (dzisiejszy dealer). Jeśli zaś chodzi o podbicia to obcy był nam termin all In – zawsze obowiązywał limit podbicia, – co w gruncie rzeczy i tak przy ciągłych podbiciach i rekontrach sprowadzało się do ostatecznego wejścia za wszystko.
Ile trwała moja przygoda z pokerem?
8lat – niestety nie zawsze i nie dla wszystkich była to tylko przygoda. Były to również ludzkie dramaty. Obsesyjne chęci odgrywania się i cały ten syf (otoczka) doskonale pokazana w filmie Wielki Szu.
Na szczęście nie chodziło aż o takie stawki jak w filmie.
Zapytacie jak mi szło?
Cóż dobrze. Nie będę się tutaj chwalił. Ale jak pisałem w innym moim poście pt. pofilozofujmy. Zaistnienie Poznawanie Rozumienie i Ocena to kolejne kroki do na drodze leżącego geniuszu. W tym jednak przypadku geniuszu pisanego z małej litery.
Dlaczego? To proste wygrywał ten, kto potrafił najlepiej oszukiwać.

PS> cieszę się bardzo, że czasy się zmieniły na lepsze. Teraz poker to już nie jest półświatek, gdzie oko za oko i ząb za ząb. Teraz poker to prawie dyscyplina olimpijska. To COŚ.
Ale nie dla wszystkich 
Dzięki Bogu tylko nieliczni wygrywają.
A kto teraz wygrywa _ ci, co potrafią wygrać sami z sobą.
Ja nadal się uczę……….
Ale uczciwie…. Już uczciwie.

Teraz każdy bedzie się bał z Tobą grać. Oczywiście mówie to z dozą ironii Z wielkim zainteresowaniem to czytałem. W pokera gram od niedawna i miło przenieść się w czasy jego początków.
Pozdro

bez obaw poker w sieci i w realu to nie to samo
(watek ten poruszany jest tutaj czesto)
a gra obecna gra w realu niczym nie przypomina
tamtych minionych gier z "półswiatka"
gdzie kazdy sobie musiał radzic sam

napisłame ten niby artykuł aby wam pokazać
że zawsze istniała i nadal istnieje pewna granica
za którą zwyciescy sa panami zycia
a przegranii nie jednokrotnie wylewają łzy
napatrzyłem sie na te obrazy nie raz

Prawda zgadzam sie z Tym chodz jestem mlody ..to co nie co slyszalem od .....tzn. wujka ..jak bywalo i jest ... do dzis...

to co może kolejna dawka emocji ze starego kina?

To było gdzieś w okolicy świąt BN 1987 rokuPo dłuższej przerwie od gry ( 2 tygodnie ) na pokera umówili się ze mną 3 goście.A dokładniej jeden z trójki przyszedł do mnie, mówiąc żebym zorganizował w domu jakąś partyjkę bo na polu ziąb a na klatkach schodowych często wyłączają im prąd.
OK. Nie odmawiało się pokera.
Z tym ze był mały problem w danym dniu nie miałem czasu a w przyszłym miałem góra godzinę bo rodzina przyjeżdżała na święta.
Postanowiłem więc komuś zaufać.
Umówiliśmy się na przyszły dzień na 12. Wcześniej z jednym z trójki zawarłem pakt. Ma siąść po mojej prawej ręce, przełożyć karty gdy będę rozdawał i nie pchać się do rozgrywki.
( za to rozliczę się z nim indywidualnie)

Czasem gospodarz rozdawał pierwszy – tak i tym razem miałem zamiar skorzystać z tego przywileju.
Przyszłych przeciwników znałem, kilka razy udało mi się już ich ograć.
Jeden to był typowy luzak grał z każda kartą i uwielbiał blefować. Drugi to dopiero początkujący gracz, który za mało czasu poświęcał na treningi, aby moc stać się groźnym przeciwnikiem w realu – cóż za mało panował nad mową ciała. Zdradzały go roześmiane oczy i drżące ręce.
Zależało mi na czasie więc postanowiłem zrobić szybki jednorozdaniowy numer.Wieczorem przygotowałem karty dla moich przeciwników.
Jeden miał dostać fula KKKAA (do ręki KKAA – ostatniego K miał dobrać po wstępnej licytacji). Drugiemu przewidziałem karetę 10 ( trójka 10 J i 9) – założyłem że zostawi sobie 101010 i będzie dobierał 2 karty.
Dla siebie od razu DD (reszta do wymiany) – po wymianie miałem dostać DDDD.
Karty posegregowałem wcześniej – oczywiście nigdy nie można było wykluczyć ryzyka związanego z ewentualnym przesunięciem kart na etapie tasowania.

Ale dobrze że zawsze jest jakieś ale. Życie i tak już jest wystarczające nudne bo wszyscy znamy zakończenie.

Tym razem numer się powiódł. Zagraliśmy tylko 1 partyjkę – przeciwnicy tak się napalili na swoje karty że tylko podbijali stawkę. A ja chcąc nie chcąc wchodziłem w to.
Najśmieszniejsze w tym wszystkim jest to że po partyjce ( wspomniana dwójka na raz przegrała całą przyniesioną gotówkę) obaj byli zachwyceni z otrzymanych kart i przebiegu licytacji.
Dobrze jest czasem uszczęśliwiać ludzi.
Tak myślę.

Radost - wszystko fajnie - tylko ile wtedy miales lat???

A drugie pytanie - czy nie chcieli sie odegrac w nastepnych dniach, bedac gospodarzami, bo o ile mi wiadomo Twoja odmowa w takim wypadku moglaby sie skonczyc licznymi obrazeniami.

Z tego co mi wiadomo to nie sztuka kiedys bylo wygrac grajac "u siebie", a sztuka bylo nie przegrac wiecej "grajac nie u siebie"
(grajac u siebie - mam na mysli jak to okresliles w roli gospodarza, lub z ustawiona gra - czyli swoimi ludzmi przy stole, swoja talia kart itp.)

PS. Opowiesc ciekawa, ale szczerze ja w nia nie wierze, bo jezeli po pierwszym rozdaniu wszyscy (oprocz jednego) mieli takie uklady, to musieliby byc zupelnymi idiotami zeby wierzyc w takie zrzadzenie losu. W mojej okolicy takie zrządzenia losu konczyly sie na nastepny dzien w drodze do domu czy do pracy srogim rewanzem i to bynajmniej nie przy pomocy kart
Wiem to z doswiadzczenia - nie wlasnego ale bliskiej mi osoby

odpowiadam 16 ( odpowiadam dalej nazwałbym ich naiwnymi - w talii 24 kart mimo wszystko duzo wieksze prawdopodobieństwo, wiec przyjmijmy ze az tak niemozliwe to to nie było) i tej wersji sie bede trzymał
tak jak wtedy gdy .... no właśnie nie jestem pisarzem ale prawda jest taka ze zagadałem ich ... mieliscie pecha... ble ble ble swietnie rozdanie....
co im miałem powiedziec panowie to sa wasze pieniadze - sorry

a odegrac sie chcieli tylko długo nie mieli juz za co siąść do gry
w takim gronie spotykalismy sie jeszcze nie raz póxniej jak doszli do gotówki

napisałem ten przykład własnie dlatego ze był niesamowity
tylko dwa razy udało mi sie tak jak wtedy

i powtarzam ograni byli zadowoleni
cała ta sytuacja mial jednak jeden minus

gośc którego wciagnałem w ustawienie
do końca naszych pokerowych i karcianych spotkań ( atrwały kilka lat)
patrzył mi na rece

Dobra - zanim ktoś wpadnie na pomysł żeby mnie nazwać Andersen zamiast radost21.
Pora przedstawić Wam wszystkim wyjaśnienie.

Przyznam się, że zastanawiałem się nawet nad tym czy nie stworzyć jak inni bloga o pokerze.
Pewno bym tak zrobił jest jednak jedno małe, ale nie chce się powtarzać, czyli pisać w stylu obudziłem się… zagrałem… wygrałem….przegrałem… to wszyscy mamy na co dzień..
Nieraz czytałem Wasze posty, w których wszyscy chórem krzyczycie gra w realu i w necie to nie to samo – to dwa różne światy. To prawda.

Jednocześnie piszecie – gram w pokera od 2 trzech 4 lat, może od roku. Mam 18, 19, 20 lub niewiele więcej lat. Chciałbym w końcu zagrać w realu, bo to inny świat. To też prawda i ja bym chciał zagrać w realu. A o jakim realu piszecie ( właśnie o tym widzianym w DSF czy Eurosporcie – realu z krupierem, żetonami, publicznością i tytułem mistrza świata w texas holdem w tle.) Wszyscy piszecie o tym.

Jednak zapominacie, (czasem z racji wieku może nie wiecie), że istniał i pewno nadal istnieje trzeci świat pokera – poker ulicy.
O takim pokerze chciałem wam przypomnieć o takim pokerze chciałem, co nieco napisać.
Dlaczego o tym?
Bo zasługujecie na to by znać prawdę o początkach czegoś, co ewoluowało z prerii dzikiego zachodu poprzez slangi PRL na salony Rzeczypospolitej.
Dlaczego ja?
Bo to, że jestem tutaj dzisiaj z Wami to zasługa właśnie pokera z ulicy. To tam poczułem tą iskrę, którą wy teraz czujecie i co więcej byłem wtedy w podobnym wieku jak wy teraz jesteście.
Mówicie, że poker to coś więcej niż gra.
Tak poker to filozofia jak żyć. A życie to wieczna nauka.

Czym w taki razie różnią się oba światy? Poker salonów i poker ulicy. Ano tylko pierwszy uczy jak żyć – drugi uczy jak przeżyć a to wierzcie mi naprawdę wyższa szkoła jazdy.

Nie wiem czy zwróciliście uwagę, że wszystkie te światy mają jednak jedną wspólną cechę – rządzi nimi pieniądz.
A więc kolego, koleżanko – graj, wygrywaj, ale nie zapominaj o najważniejszym
Żeby zawsze pozostać człowiekiem. Żeby pozostać sobą.
Mimo wszystko.