Każdy, kto gra w pokera i ma w tym już jakieś doświadczenie wie, że w praktyce spotyka się bardzo różnych graczy. Co jednak decyduje o tym, że mówi się o kimś, że jest dobrym czy też bardzo dobrym pokerzystą? Przeciętnych graczy są całe szeregi, nie każdy się z tych szeregów wybija. Dobrych graczy poznać można przede wszystkim po tym, że częściej wygrywają aniżeli przegrywają. Nie wchodzą do każdego rozdania, potrafią świetnie ocenić sytuację przy stole oraz oszacować moc swojej ręki. Dojście do takiego stanu to praktyka, praktyka i jeszcze raz praktyka – pokera człowiek uczy się grając. Nie mniej jednak na tym to wszystko się nie kończy. Swoją wiedzę na temat tej gry trzeba nieustannie poszerzać. Robi się to poprzez czytanie tematycznych artykułów, oglądanie instruktażowych filmów oraz relacji z turniejów, systematyczne wizyty na forach internetowych i tym podobne. Tak, jak wszędzie indziej, tak i w pokerze ważna jest nie tylko praktyka, ale również i teoria. Wiedzę teoretyczną z kolei należy zdobywać po to, aby wprowadzać ją w praktykę – to zdecydowanie najtrudniejsza rzecz. W ogromnym błędzie są wszystkie osoby, które uważają, że poker to najzwyklejsza w świecie gra karciana. Nic bardziej mylnego. Oczywiście, jeśli ktoś grywa sobie tylko dla przyjemności w celach czysto towarzyskich, to dyskusji nie ma, ale jeżeli ktoś myśli o pokerze w poważniejszych kategoriach, dobrze wie jak ogromnego zaangażowania to wymaga. Opanowanie podstaw to żadna sztuka, ale gry człowiek uczy się tak naprawdę przez cały czas.

źródło: http://www.poker-online24.eu/

Według mnie, człowiek uczy się na własnych błędach. Można przeczytać kilka książek, artykułów, można obejrzeć film... ale dopiero boląca porażka uczy człowieka najbardziej.

Ja mam nieco inną filozofię jeżeli chodzi o naukę przy porażce.
Wyznaję zasadę, która sprawia, że nie denerwuje się tak, jak kiedyś.

Otóż, jeżeli sprawdzę gościa, który wchodzi all-in na flopie ze śmieciami, lub ma niewiele ponad 25% na wygraną i wygra na riverze, to już nie skacze mi tak ciśnienie. Jestem zadowolony, że dobrze przeczytałem przeciwnika i tylko ślepy los go uratował. Oczywiście, czasem rzuci się jakimś "mięchem", ale po paru minutach przychodzi to miłe uczucie, że przeciwnik miał tylko farta.

Co do tematu. Jedno jest niezmienne w pokerze. Człowiek uczy się tej gry całe życie.

Tak jest chyba po prostu latwiej przez to przejsc... taki przyklad troche oderwany od rzeczywistosci...

W Ksiazkach i Filmach wojennych dobrymi zolnierzami sa ci ktorzy jeszcze przed bitwa pogodzili sie ze smiercia... a w ogole takimi juz mega najlepszymi sa ci ktorzy mysla ze juz sa martwi

hhhe spadłem z fotela popieram komentarz hhhe powyżej