Będąc na wykładzie ze stosunków międzynarodowych wziąłem do ręki sierpniowy numer CPP w poszukiwaniu jakichś ciekawych artykułów. Jednym z nich okazał się mini-artykuł o motywacji w pokerze. Jego autorem jest Steve Zolotow.
W pierwszej kolejności autor podzielił motywację na dwie różne motywacje wynikające z ich źródeł. Są to motywacja wewnęntrza i motywacja zewnętrzna.
Jak łatwo się domyśleć motywacja wewnętrzna jest to motywacja wykreowana przez nas samych. Autor porównał to do zawodu lekarza. Przedstawił taką oto sytuację: jest kobieta, któa uwielbia pomagać ludziom i chce iśc na studia medyczne aby kształcić się w tym kierunku i w przyszłości robić coś co kocha. Z drugiej strony mamy studenta medycyny, któremu rodzice kazali zostać lekarzem a on sam studiuje ten kierunek dlatego, że w przyszłości czeka go bardzo dobrze płatne zajęcie. I stąd pytanie jakie wysuwa autor - Kto będzie lepszym lekarzem?
Oczywiście jest to pytanie retoryczne ale czy nie znajdujemy odzwierciedlenia tej sytuacji w pokerze?
W samym artykule jest jeszcze kilka ciekawych poruszonych aspektów dotyczących gry i czerpania z niej przyjemności. Dodatkowo autor przytacza dosyć ciekawe nastawienie do gry azjatyckich graczy. Nie będę tutaj o tym pisał bo tym postem chcę przede wszystkim zachęcić Was do przeczytania tego artykułu. Mimo to zapraszam wszystkich do dyskusji o waszych motywacjach. Co tak naprawdę was motywuje do grania? Czy naprawdę widzicie jakieś podobieństwa przytoczonej sytuacji dwojga studentów w pokerze? Zapraszam do dyskusji

Card Player Polska sierpień 2007, s. 64

oczywiscie ze motywacje wypływaja ze źródeł
tak jak zycie bez wody nie ma racji bytu tak też poker bez motywacji sprawi ze szybko twój zapał zamieni sie w znużenie

pracocholik powie ze dla niego najlepsza motywacja jest sama praca
w mysl zasady >> pokerowa praktyka czyni pokerowego mistrza

seksocholik z problemami prostaty powie ze gra aby zarobic na wiagre >> innymi słowy wierzy ze jeszcze cos z niego bedzie

mąż z kilkunastoletnim stazem powie ze gra bo unika kontaktów damsko meskich w teatrze marionetek (czytaj sypialni)

ktos inny bedzie na etapie zmian (powiedzmy na etapie zakupu nowej myszki) > bo zakup podkładki był niewypałem i tak naprawde to nie potrzebuje motywacji tylko kasy (na przyszłe alimenty )

ktos inny popatrzy w kalendarz i dojdzie do wniosku ze czas w końcu popracować nad samym sobą i cos w końcu osiągnąć ( a napewno spróbować)
i tacy przeciwnicy sa najniebezpieczniejsi >> bo swoja moc czerpia zycia co za nimi
a motywacja dla nich są wzniesienia góry i niezdobyte pokerowe szczyty gdzies w oddali
na drodze którą rozpoczeli
i z której nie maja zamiaru zejsc

tak wiec uwaga na pokerowych Himalaistów

Maverick pisze:Co tak naprawdę was motywuje do grania?

No jak to co:D money, money , money .
Żeby przez przypadek nie pomyślał ktoś że jestem materialistą. Poprostu skromnie sobie żyję, i tak sobie myślę że poprzez pokera mogę podnieść standard życia.

Ciekaw czy ten przypadek

Maverick pisze: Z drugiej strony mamy studenta medycyny, któremu rodzice kazali zostać lekarzem a on sam studiuje ten kierunek dlatego, że w przyszłości czeka go bardzo dobrze płatne zajęcie

nie odnosi się do Todda Brunsona, jak sądzicie???

Pokerowi zawsze towarzyszą pieniądze. I pewnie większość z nas właśnie myśli o tym. Oczywiście że czasem wracam do domu, po ciężkim dniu, albo siedzę przed komputerem pół dnia i robię jakieś dziwne projekty na uczelnię, i po prostu w pewnym momencie zasiadam sobie do pokerka aby rozegrać kilka partyjek. Wtedy raczej pieniądze nie grają roli. Nie ważne czy wygram czy przegram. Ważne żeby sobie pograć. Wtedy najlepsze są właśnie nasz forumowe turnieje:P Gdzie liczy się zabawa, a kasa schodzi na dalszy plan. Ale w dłuższej perspektywie czasu gramy po to aby wygrać. Oglądanie gwiazd pokerowych w telewizji działa bardzo na wyobraźnię. W końcu skoro taki Phil Ivey siedzi na WSOP przy stoliku finałowym i za chwilę wygra górę forsy, to dlaczego ja nie mogę:P I myślę że to nas najbardziej motywuje. Aby na kolejnym dużym turnieju to nas zobaczyli przy finałowym stole. Jak odbieramy walizkę pełną dolarów, a później widzimy swoje zdjęcie na okładce CardPlayer W każdej rywalizacji dążymy do tego aby być najlepszym. Tak już jest skonstruowany człowiek

Co do przykładu podanego przez autora. Myślę że oboje będą dobrymi lekarzami. Ona bo chce pomagać i zrobi wszystko żeby być dobra w tym co robi. On z kolei chce mieć w przyszłości dobrze płatną pracę, dlatego też zrobi wszystko, aby być lepszym on innych. Motywacja inna, ale cel ten sam. Dążyć do doskonałości.

Co tak naprawdę motywuje mnie do grania w pokera? ;) Sam dobrze, nie wiem :P Jest to dla mnie jakaś forma rozrywki i zarazem rywalizacji, od małego trenuje różne sporty i uwielbiam sport a za tym idzie także rywalizacja, która jest ogromną częścią mojego życia (myślę, że w sumie każdego z Nas, ale tutaj mam na myśli tą sportową).

Z drugiej strony tak jak to napisał dviper - wyobraźnia która nasuwa nam możliwość zarobienia całkiem niezłych dochodów ;) jak na razie gram raczej na niski stawkach, niskich buy-inach więc nie ma tutaj mowy o dużym zarobku lecz raczej przyjemności, ale kiedyś kiedyś po latach praktyki i setkach rozegranych w necie turniejów może naprawdę uda wygrać się grube pieniądze ;)

Jest też aspekt motywacji na jeden turniej, a nie ogółem do gry w pokera. Gdy na przykład gramy w satelitce do turnieju live - wiadomo chętnie by się zwiedziło świat, zobaczyło jak wygląda duży turniej i być może coś wygrało ;) gdy gramy w prywatny turniej z dużą sumą dodaną do puli jest to szansa na niemałe środki do rozmnożenia ;) Z drugiej strony jednak nie lubię siadać do turnieju z myślą, że gram dla pieniędzy i tym się motywuje, bo wtedy zazwyczaj gram zbyt zachowawczo by dojść do kasy i niezbyt wychodzi, wolę motywować się w taki sposób, że siadam do stolika po to by pokazać na co mnie stać i na ile jestem wartościowym graczem, a pieniądze przyjdą same po dobrej grze ;)

Szkoda, że tak mało wypowiedzi bo odpowiedzi na tą kwestie jest tyle ile graczy w pokera Dodam od siebie jeszcze, że mnie motywuje miło spędzony czas. Nie inwestuje specjalnie dużo w pokera i gram dla zabawy i jak przy okazji uda się coś wygrać to bardzo fajnie Jednak jestem z tych graczy, którzy chyba więcej czytają niż grają na chwilę obecną A motywacja jest taka, że mam nadzieję, że za parę lat jak już się ustatkuję i będę poszukiwał sobie jakiegoś hobby to będę miał już solidne podstawy teoretyczne i praktycznie do grania w pokera Narazie to zabawa i jak napisał autor "należy cieszyć się samą podróżą a nie jej celem"
Trochę to filozoficzne co napisałem ale mam nadzieję, że może ktoś tutaj coś jeszcze napisze

tak naprawde to nikt nie potrzebuje motywacji do czegoś co lubi robić

a skoro tak jest pytania powinny brzmiec troche inaczej a mianowiecie:
dlaczego lubimy to robić
dlaczego wciąż to robimy
i jak to się dzieje ze nie mozemy przestać

w moim przypadku odpowiedz jest prosta
dzieki grze >> czuje ze znów mam nascie lat
a taka metamorfoza warta jest MILIONY

Ciezko jest stwierdzic kto wygrywa - ten, ktory gra dla kasy, czy grajacy dla frajdy. Grajac dla kasy, nie dla przyjemnosci mozna popasc latwiej w tilta (MONEY$$$, musze szybko odrobic), grajac dla frajdy kontynuujesz swoj styl gry przewaznie. Wedlug mnie, osoba traktujaca profesjonalnie pokera, gra dla pieniedzy, a wiec i on wygrywa wiecej , ale to tylko moje zdanie.

No tak ale można grać dla pieniędzy a jednocześnie kochać to co się robi. Bo może być też tak, że po prostu ktoś potrzebuje pieniędzy i dlatego gra. Ma gdzieś piękno gry Nie zagłębia się w to tylko przed oczami widzi swoje zyski, nie szanuje innych graczy itd. Na dłuższą metę wydaję mi się, że lepsze wyniki osiągnie jednak ten, który oprócz tego, że dobrze gra to robi to dla przyjemności i czerpie z tego dużą dawkę owej przyjemności a jak wiadomo dobre samopoczucie jest jednym z ważniejszych czynników, któy pozwala nam na lepszą grę przy stole