Większość graczy koncentruje się głównie na tym, w jaki sposób rozegrać daną rękę na flopie i właśnie ta runda jest najczęstszym tematem pokerowych dyskusji i analiz. Kwestia turna jest poruszana raczej sporadycznie, mimo że zdaniem wielu jest to kluczowa runda każdego rozdania w Texas Holdem i zarazem najtrudniejsza do rozegrania.

Wielu przeciwników, z którymi codziennie się mierzymy pozwala sobie na luźną grę na flopie i sprawdzają podbicia licząc po cichu na jakiś cudowny splot okoliczności na turnie i river, który da im np. runner-runner strita czy kolor. Jednak po odkryciu czwartej karty wspólnej sytuacja diametralnie się zmienia. Przede wszystkim dlatego, że jeśli pierwsza połowa cudu w tym momencie się nie zdarzy (a tak najczęściej będzie), to zapewne nie dołożą do puli już ani centa. Poza tym, do wyłożenia pozostał już tylko river, więc wszelkie draw-y znacznie tracą na atrakcyjności. W odmianie Limit Texas Hold’em podbicia na turnie ulegają podwojeniu, co dodatkowo wpływa na podejmowane przez graczy decyzje. Również w Pot Limit turn jest rundą, w której wysokość podbicia najczęściej może być już znacznych rozmiarów (choć jest to uzależnione od przebiegu licytacji w dwóch wcześniejszych rundach). Często popełnianym błędem jest gra slow-play na flopie kiedy trafiamy bardzo silny układ, na przykład fula, z obawy, że wszyscy spasują i nic więcej nie zyskamy. Skoro przeciwnicy są skłonni podjąć większe ryzyko na flopie, to dlaczego nie pozbawić ich części stacka właśnie w tym momencie?

Turn to tylko jedna karta, która najczęściej im nie przypasuje, więc niebezpieczeństwo, że wygrana ograniczy się do tego, co weszło w skład puli przed flopem jest dużo większe niż rundę wcześniej. Oczywiście można wyobrazić sobie sytuację, kiedy właśnie gra slow-play będzie najlepszą decyzją, jednak w większości przypadków okaże się nieopłacalna. Wszyscy wiemy, że wysokiego fula czy karetę trafia się na flopie bardzo rzadko, a w zasadzie tylko wówczas można powiedzieć, że turn będzie dla nas na 100% bezpieczny. W pozostałych przypadkach, turn, o ile nam nie pomaga, to praktycznie zawsze jest niewygodną i komplikującą sytuację kartą. Wyobraźmy sobie, że mamy na ręku parę asów i trafiliśmy na flopie seta. Jakiekolwiek by nie były pozostałe dwie karty, to turn, o ile nie wzbogaca naszego układu, zawsze stwarza niebezpieczeństwo, że nasz przeciwnik ma w tym momencie co najmniej draw do strita lub koloru. Im więcej graczy ogląda turna, tym większe jest to niebezpieczeństwo, więc świetna sytuacja na flopie w mgnieniu oka może zmienić się w katastrofę.

Podbijanie „groźnego” turna

Wielu pokerzystów będąc agresorem przed flopem zagrywa automatycznie continuation bet nie trafiając flopa. Takie zagranie jest jak najbardziej prawidłowe, jednak kiedy zostają sprawdzeni, a turn także nie wzbogaci ich układu, nie podbijają już w tej rundzie. Taka decyzja jest błędna z kilku powodów. Po pierwsze, nie zyskują oni żadnej informacji na temat ręki rywala, a po drugie, sprawiają, że przeciwnik nabiera przekonania, że to on ma lepsze karty, co prowokuje go do podbicia. Jeśli podbije, to nie mając pojęcia czy blefuje czy np. trafił seta lub dwie pary, pozostaje nam tylko zrzucić karty. Turn ma taką cechę, że zawsze wygląda groźnie, ale stosunkowo rzadko komuś pomaga, więc czekając tracimy psychologiczną przewagę agresora i oddajemy inicjatywę.

Źródło www.poker1.pl

Inter222 pisze:Wielu pokerzystów będąc agresorem przed flopem zagrywa automatycznie continuation bet nie trafiając flopa. Takie zagranie jest jak najbardziej prawidłowe, jednak kiedy zostają sprawdzeni, a turn także nie wzbogaci ich układu, nie podbijają już w tej rundzie. Taka decyzja jest błędna z kilku powodów. Po pierwsze, nie zyskują oni żadnej informacji na temat ręki rywala, a po drugie, sprawiają, że przeciwnik nabiera przekonania, że to on ma lepsze karty, co prowokuje go do podbicia. Jeśli podbije, to nie mając pojęcia czy blefuje czy np. trafił seta lub dwie pary, pozostaje nam tylko zrzucić karty. Turn ma taką cechę, że zawsze wygląda groźnie, ale stosunkowo rzadko komuś pomaga, więc czekając tracimy psychologiczną przewagę agresora i oddajemy inicjatywę.

dla mnie osobiscie najtrudniejszą decyzją przy pokerowym stole jest sytuacja w której jako agresor atakowałem przed flopem, po flopie i nawet po turnie a stół nie przyniósł mi silniejszego układu

zaiste wieleki mam dylemat po zobaczeniu nietrafionego river
zazwyczaj podbijam do końca ( ale waryjatem nie jestem ) mimo wszystko zależy od siły wspólnych kart

Ciekawy artykuł choć szkoda ze nie wzbogaciłeś go swoimi przemyśleniami, ja od siebie dodam że turn to najlepsza okazja do wysokiego podbicia, w przypadku gdy trafiliśmy już na flopie dobrą kartę, mam na myśli seta lub fusha ale nie najwyższego. podbicie po folpie takie aby pozwolić przeciwnikom wejść w zagrywkę a gdy turn jest w miarę bezpieczny, tzn i nie tworzy jakiegoś drawa typu 8,9,10,J wtedy wysoki raise, nawet o pulę, będzie działał odstraszająca dla wszystkich którzy liczą jeszcze na bóg wie co, a przeciwnik który zdecyduje się jednak sprawdzić po turnie dołoży wysoką pule do naszej wygranej, jeśli ma draw do straighta, przykłąd Flop 7,8,4 w rożnych kolorach my mamy 88 i przeciwnik powiedzmy 6,7 w kierach, na stole jeden kier tylko, lekkie podbicie wciągające po flop żeby nie pomyślał że trafiliśmy już strita na flopie, i teraz turn jesli przyniesie powiedzmy J nawet w kierach to mamy 75% szans na zgarnięcie puli a przeciwnik 25, wiec wysokie podbicie jest jak najbardziej wskazane po turnie, przeciwnik widzi sporą szansę choć tak naprawdę jest daleko w tyle i dokładając wyskoki call do puli wygra tylko raz na cztery rozdania. Może ktoś się nie zgodzi ale ale moim zdaniem największe raisy własnie powinny byc po turnie. Tyle moich wypociń