Doyle Brunson - The Rock

" The Rock - Skała

Pozwólcie, że opowiem Wam o Quincy`m. Był to młody intelektualista, gracz który przybył do Las Vegas, aby zostawić swój ślad w pokerze. Problem z Quaincy`m był jeden: był on skałą (The Rock).

Możecie nie wiedzieć, co w pokerze oznacza termin "skała". Jest to definicja gracza bardzo konserwatywnego, który nie ryzykuje pieniędzy, chyba że znajdzie najlepszy sposób na rozegranie swojej ręki. Czasami tacy gracze mogą siedzieć godzinami bez wchodzenia do puli. Granie jako skała może przynieść zwycięstwo w starciu ze słabymi konkurentami, którzy generalnie sprawdzają zagrania zbyt często. Gdy dochodzi już do sytuacji, w której ręka jest wystarczająco mocna, aby wejść do gry, w puli jest zwykle tak dużo pieniędzy, że rekompensuje to wszystkie mniejsze okazje, które zostały pominięte.

Bycie skałą nie jest właściwą drogą do wzbogacenia się, ale może być sposobem na przetrwanie w mało zyskownych sytuacjach (ale tylko gdy ponownie założymy, że gramy przeciwko słabym przeciwnikom). Zapomnijcie o tym grając ze światowej klasy przeciwnikami.

Jedną z rzeczy, która napawa najlepszych graczy dumą, jest wydzieranie graczom-skałom ich pieniędzy. Czekają na skały, aby w końcu podjąć decyzję, że ich ręka jest wystarczająco mocna, aby zagrać przeciwko nim. Miażdżą ich ducha walki tak zniewalającym raisem, że ich odwaga odlatuje w mgnieniu oka i jedyne, co mogą zrobić, to spasować.

Quincy był taką właśnie skałą. Ostrożny intelektualista. Dostał się więc do naszej gry. Wszystko to miało miejsce lata temu i nie była to wielka gra jak na dzisiejsze standardy. Była to gra no-limit z blindami 25$/50$. Oznaczało to, że pule wzrastały do tysięcy dolarów, czasami nawet do dziesiątek tysięcy dolarów, ale nie było możliwości, byś zobaczył wówczas milionowe pule, tak jak możesz je zobaczyć dzisiaj na wysokich stawkach.

W każdym bądź razem Quincy nie grał żadnych rąk dopóki zdecydował zagrać za 2bb z późnej pozycji. Dostałem wówczas ATs (karo) i dorzuciłem 50$ do mojego dużego blinda. Flop był dla mnie idealny - wszytkie trzy karty to niskie kara.

Miałem kolor, najlepszy układ z możliwych. Zabetowałem do 400$, a Quincy raisował do 1,000$. Wówczas postanowiłem wejść z dodatkowymi 12,000$ - wystarczająco, aby niemal złamać Quincy`ego. Miałem zamiar pozostawić go spłukanym.

Quincy myślał i myślał, aż sfoldował. Pokazał mi jednak karty, które zrzucił. Zadziwiająca ręka - KQ karo - druga najlepsza możliwa ręka! Tak, to było wspaniałe zrzucenie kart w tych okolicznościach, ale dlaczego pokazał mi swoje karty? Myślę, że to dlatego, że był dumny ze swojej decyzji. Jednakże kiedy jesteś skałą, nie możesz sobie pozwolić na przekazanie przeciwnikom tak ogromnej wiedzy o sobie. Zjedzą Cię żywcem.

I właśnie to miało miejsce przez kolejne dwie godziny. Quincy kontynuował swoją grę jako skała. I tak jak większość graczy-skał zderzających się z żywymi pomnikami pokera, ostatecznie poległ. Smutne, ale prawdziwe.

Można z tego wyciągnąć dwie lekcje. Lekcja pierwsza jest taka, że nie można maksymalizować zysku - i często w ogóle nie można zarabiać - czekając tylko na pewne ręce. Gra na światowym poziomie jest rozważnie agresywna. I lekcja druga - jeżeli zamierzasz grać jak skała, nie powinieneś ogłaszać tego faktu całemu światu.

Zachowajcie ten sekret dla siebie. -- DB"

Źródło: http://www.doylebrunson.com/