Jak przekroczyć granicę swoich slabości.?
: 04 lip 2008, 13:42
Jeśli zadam Wam pytanie w jaki sposób zacząć grać w pokera znajdzie się od razu bardzo dużo odpowiedzi. Do rozpoczęcia przygody z pokerem jest wiele, bardzo różnych, czasami pokręconych dróg.
Nie ważne jak zaczęliśmy. Ważne jak się rozwijamy. Bo nie ma co się oszukiwać, bez rozwoju, samodyscypliny, nauki i pewnego rodzaju pokory, że nie jesteśmy wystarczająco dobrzy, nie mamy czego szukać w pokerowym świecie. No, może trochę przyjemności, bo na pewno nie dużych wygranych ani naszego nazwiska z przydomkiem PRO’s.
Gracze są różni. Na naszą grę w pokera mają wpływ cechy naszej osobowości, temperament, pewne predyspozycje nazwijmy je intelektualne. Czyli umiejętności psychologiczne, matematyczne, statystyczne, inteligencja. Rozwijamy je, jesteśmy coraz lepsi, trenujemy i widzimy efekty naszej pracy, poświęcenia czasu i nauki. Stajemy się co raz lepsi i lepsi i tak w myśl teorii KEIZEN (termin z nauk o zarządzaniu równoznaczny z terminem: ciągłe doskonalenie) będziemy się doskonalić bez końca, odkrywając co raz to inne luki w naszej grze. Niestety mam wrażenie, że na stały rozwój może liczyć niewielka grupa osób zajmujących się pokerem i to oni wygrywają duże turnieje i są określani mianem profesjonalnych graczy w pokera.
Co z pozostałą częścią? W jakim momencie należy sobie szczerze powiedzieć: nie jestem w stanie przekroczyć pewnego poziomu? Czy nie poddawać się nigdy i ciągle próbować?
Jak wiele razy należy spróbować żeby ze 100% pewnością móc stwierdzić, że Nidy nie będę w stanie się tak mocno skupić przy stole jak gracz X, że nigdy nie będę w stanie zapamiętać tylu czynników, że moje umiejętności stoją w miejscu i już nie ruszą?
Czy istnieje jakiś sygnał, że jesteśmy na poziomie, z którego wyżej nie zajdziemy i powinniśmy spróbować innej drogi?
A może nie ma takiego momentu i właśnie uparte dążenie do celu i nie poddawanie się, pracowanie nad sobą nawet jeżeli zdobycie jakiejś umiejętności zajmuje nam rok czy dwa a nawet dziesięć, sprawia że jesteśmy w pokerze KIMŚ.?
Podsumowując.
Podzieliłabym graczy na 3 kategorie:
1. Ci z talentem, którym nauka i ciągłe doskonalenie przychodzi łatwo i bez wysiłku, po prostu mają do tego pewne predyspozycje. Przez świat pokera Ida jak błyskawica.
2. Druga grupa, która zatrzymuje się na pewnym poziomie i uparcie twierdzi, że to wystarczy lub że nie jest się wstanie więcej nauczyć – oni nigdy nie zaistnieją w Pokerze.
3. Trzecia grupa - ludzie którzy zdają sobie sprawę ze swoich ograniczeń ale starają się je przełamać i prędzej czy później osiągają cel. Zajmuje im to więcej czasu niż tym z grupy pierwszej ale dochodzą do tego samego poziomu.
Dlatego uczcie się, doskonalcie i nie popadajcie w zwątpienie. Człowiek jest tak skonstruowany, że jest się w satnie wszystkiego nauczyć, czasami zajmuje to dużo czasu i tyle.
Nie ważne jak zaczęliśmy. Ważne jak się rozwijamy. Bo nie ma co się oszukiwać, bez rozwoju, samodyscypliny, nauki i pewnego rodzaju pokory, że nie jesteśmy wystarczająco dobrzy, nie mamy czego szukać w pokerowym świecie. No, może trochę przyjemności, bo na pewno nie dużych wygranych ani naszego nazwiska z przydomkiem PRO’s.
Gracze są różni. Na naszą grę w pokera mają wpływ cechy naszej osobowości, temperament, pewne predyspozycje nazwijmy je intelektualne. Czyli umiejętności psychologiczne, matematyczne, statystyczne, inteligencja. Rozwijamy je, jesteśmy coraz lepsi, trenujemy i widzimy efekty naszej pracy, poświęcenia czasu i nauki. Stajemy się co raz lepsi i lepsi i tak w myśl teorii KEIZEN (termin z nauk o zarządzaniu równoznaczny z terminem: ciągłe doskonalenie) będziemy się doskonalić bez końca, odkrywając co raz to inne luki w naszej grze. Niestety mam wrażenie, że na stały rozwój może liczyć niewielka grupa osób zajmujących się pokerem i to oni wygrywają duże turnieje i są określani mianem profesjonalnych graczy w pokera.
Co z pozostałą częścią? W jakim momencie należy sobie szczerze powiedzieć: nie jestem w stanie przekroczyć pewnego poziomu? Czy nie poddawać się nigdy i ciągle próbować?
Jak wiele razy należy spróbować żeby ze 100% pewnością móc stwierdzić, że Nidy nie będę w stanie się tak mocno skupić przy stole jak gracz X, że nigdy nie będę w stanie zapamiętać tylu czynników, że moje umiejętności stoją w miejscu i już nie ruszą?
Czy istnieje jakiś sygnał, że jesteśmy na poziomie, z którego wyżej nie zajdziemy i powinniśmy spróbować innej drogi?
A może nie ma takiego momentu i właśnie uparte dążenie do celu i nie poddawanie się, pracowanie nad sobą nawet jeżeli zdobycie jakiejś umiejętności zajmuje nam rok czy dwa a nawet dziesięć, sprawia że jesteśmy w pokerze KIMŚ.?
Podsumowując.
Podzieliłabym graczy na 3 kategorie:
1. Ci z talentem, którym nauka i ciągłe doskonalenie przychodzi łatwo i bez wysiłku, po prostu mają do tego pewne predyspozycje. Przez świat pokera Ida jak błyskawica.
2. Druga grupa, która zatrzymuje się na pewnym poziomie i uparcie twierdzi, że to wystarczy lub że nie jest się wstanie więcej nauczyć – oni nigdy nie zaistnieją w Pokerze.
3. Trzecia grupa - ludzie którzy zdają sobie sprawę ze swoich ograniczeń ale starają się je przełamać i prędzej czy później osiągają cel. Zajmuje im to więcej czasu niż tym z grupy pierwszej ale dochodzą do tego samego poziomu.
Dlatego uczcie się, doskonalcie i nie popadajcie w zwątpienie. Człowiek jest tak skonstruowany, że jest się w satnie wszystkiego nauczyć, czasami zajmuje to dużo czasu i tyle.
