wyprawy w przeszłość
: 25 gru 2007, 20:31
W starym kinie, – czyli wyprawy w przeszłość
Chciałem Was dziś zaprosić w przeszłość – w czasy, w alkohol sprzedawano po godzinie 13, ekspedientki w sklepach miały wiecznie czas na obgryzanie paznokci a w sklepach ruchu królowała trybuna robotnicza.
W czasach tych chłopcy chcieli być jak Zbigniew Boniek, albo Wielki Szu.
To prawda, były takie czasy bez komputera i z jednym programem czarno białej telewizji.
Co zatem można było robić w takim świecie (jeśli było się za młodym na rozrywki damsko-męskie) – to proste dzieliło się czas na piłkę i karty.
Karty w tym czasie to przede wszystkim ubogie talie 24sztuk.
52 to już był rarytas.
Jak więc widzicie ( lub możecie przypuszczać ) w pokera grałem w czasach, kiedy Wasi rodzice zapraszali was na świat.
Było to granie rodem z dzikiego zachodu. Na pewno nie powstydziłby się naszych partyjek J. Green, który ponoć w 1834 wprowadzał reguły tejże gry w salonach za wielka wodą.
Pisząc, o graniu rodem z westernów trzeba sobie powiedzieć, wprost, że coś w tym jest – to naprawdę była walka na śmierć i życie.
Zwyciężał ten, kto potrafił oszukiwać. Na szczęście nie można było liczyć, chcąc jak to się teraz mówi ciągnąć stałe profity z pokera.
Jak graliśmy? Zazwyczaj w 4, w lesie, pod mostem, na opuszczonej trybunie wiejskiego stadionu, na śmietniku. Ogólnie tam, gdzie nie kapało na głowę. Czasem jednak mieliśmy święto i udawało nam się zamelinować u któregoś w domu.
Graliśmy talią 24 kart. Najsłabszą formacją była farba, czyli As i reszta (każda z innej parafii, gdzie parafia to po prostu ogólna nazwa jednego z kolorów.)
Wyższa była para, potem dwie pary oraz trójka. Silniejszą kartą od trójki był strit mały 910WDKA oraz duży 10WDKA.
Potem mieliśmy fula, którego definicja nie zmienia się od lat. Z fulem wygrywał kolor, czyli pięć kart z jednej parafii.
Oczywiście kartą, która dawała największe szanse na zwycięstwo była kareta – cztery takie same figury. Kareta dawała wielkie szanse na zwycięstwo pod warunkiem, że przeciwnik nie zgromadził na ręce pokera. Możliwe były dwie opcje pokera mały i duży- tak jak w przypadku strita z ta tylko różnicą, iż wszystkie z wymienionych kart należały do tej samej parafii. I tutaj uwaga w przypadku pokera ważny był również kolor. On decydował, gdy dwóch miało po pokerze ( a i takie sytuacje były częste przy grze z talia 24 kart). Najsilniejszy był pik potem czerwone serca, kara i najsłabsze trefle.
Jak wyglądała rozgrywka? Do gry siadaliśmy po wcześniejszej kontroli gotówki. Każdy musiał okazać umówioną wcześniej kwotę – to była taka forma wpisowego dla wipów .
Następnie dokonywaliśmy losowania rozdającego (dzisiejszy dealer). Jeśli zaś chodzi o podbicia to obcy był nam termin all In – zawsze obowiązywał limit podbicia, – co w gruncie rzeczy i tak przy ciągłych podbiciach i rekontrach sprowadzało się do ostatecznego wejścia za wszystko.
Ile trwała moja przygoda z pokerem?
8lat – niestety nie zawsze i nie dla wszystkich była to tylko przygoda. Były to również ludzkie dramaty. Obsesyjne chęci odgrywania się i cały ten syf (otoczka) doskonale pokazana w filmie Wielki Szu.
Na szczęście nie chodziło aż o takie stawki jak w filmie.
Zapytacie jak mi szło?
Cóż dobrze. Nie będę się tutaj chwalił. Ale jak pisałem w innym moim poście pt. pofilozofujmy. Zaistnienie Poznawanie Rozumienie i Ocena to kolejne kroki do na drodze leżącego geniuszu. W tym jednak przypadku geniuszu pisanego z małej litery.
Dlaczego? To proste wygrywał ten, kto potrafił najlepiej oszukiwać.
PS> cieszę się bardzo, że czasy się zmieniły na lepsze. Teraz poker to już nie jest półświatek, gdzie oko za oko i ząb za ząb. Teraz poker to prawie dyscyplina olimpijska. To COŚ.
Ale nie dla wszystkich
Dzięki Bogu tylko nieliczni wygrywają.
A kto teraz wygrywa _ ci, co potrafią wygrać sami z sobą.
Ja nadal się uczę……….
Ale uczciwie…. Już uczciwie.
Chciałem Was dziś zaprosić w przeszłość – w czasy, w alkohol sprzedawano po godzinie 13, ekspedientki w sklepach miały wiecznie czas na obgryzanie paznokci a w sklepach ruchu królowała trybuna robotnicza.
W czasach tych chłopcy chcieli być jak Zbigniew Boniek, albo Wielki Szu.
To prawda, były takie czasy bez komputera i z jednym programem czarno białej telewizji.
Co zatem można było robić w takim świecie (jeśli było się za młodym na rozrywki damsko-męskie) – to proste dzieliło się czas na piłkę i karty.
Karty w tym czasie to przede wszystkim ubogie talie 24sztuk.
52 to już był rarytas.
Jak więc widzicie ( lub możecie przypuszczać ) w pokera grałem w czasach, kiedy Wasi rodzice zapraszali was na świat.
Było to granie rodem z dzikiego zachodu. Na pewno nie powstydziłby się naszych partyjek J. Green, który ponoć w 1834 wprowadzał reguły tejże gry w salonach za wielka wodą.
Pisząc, o graniu rodem z westernów trzeba sobie powiedzieć, wprost, że coś w tym jest – to naprawdę była walka na śmierć i życie.
Zwyciężał ten, kto potrafił oszukiwać. Na szczęście nie można było liczyć, chcąc jak to się teraz mówi ciągnąć stałe profity z pokera.
Jak graliśmy? Zazwyczaj w 4, w lesie, pod mostem, na opuszczonej trybunie wiejskiego stadionu, na śmietniku. Ogólnie tam, gdzie nie kapało na głowę. Czasem jednak mieliśmy święto i udawało nam się zamelinować u któregoś w domu.
Graliśmy talią 24 kart. Najsłabszą formacją była farba, czyli As i reszta (każda z innej parafii, gdzie parafia to po prostu ogólna nazwa jednego z kolorów.)
Wyższa była para, potem dwie pary oraz trójka. Silniejszą kartą od trójki był strit mały 910WDKA oraz duży 10WDKA.
Potem mieliśmy fula, którego definicja nie zmienia się od lat. Z fulem wygrywał kolor, czyli pięć kart z jednej parafii.
Oczywiście kartą, która dawała największe szanse na zwycięstwo była kareta – cztery takie same figury. Kareta dawała wielkie szanse na zwycięstwo pod warunkiem, że przeciwnik nie zgromadził na ręce pokera. Możliwe były dwie opcje pokera mały i duży- tak jak w przypadku strita z ta tylko różnicą, iż wszystkie z wymienionych kart należały do tej samej parafii. I tutaj uwaga w przypadku pokera ważny był również kolor. On decydował, gdy dwóch miało po pokerze ( a i takie sytuacje były częste przy grze z talia 24 kart). Najsilniejszy był pik potem czerwone serca, kara i najsłabsze trefle.
Jak wyglądała rozgrywka? Do gry siadaliśmy po wcześniejszej kontroli gotówki. Każdy musiał okazać umówioną wcześniej kwotę – to była taka forma wpisowego dla wipów .
Następnie dokonywaliśmy losowania rozdającego (dzisiejszy dealer). Jeśli zaś chodzi o podbicia to obcy był nam termin all In – zawsze obowiązywał limit podbicia, – co w gruncie rzeczy i tak przy ciągłych podbiciach i rekontrach sprowadzało się do ostatecznego wejścia za wszystko.
Ile trwała moja przygoda z pokerem?
8lat – niestety nie zawsze i nie dla wszystkich była to tylko przygoda. Były to również ludzkie dramaty. Obsesyjne chęci odgrywania się i cały ten syf (otoczka) doskonale pokazana w filmie Wielki Szu.
Na szczęście nie chodziło aż o takie stawki jak w filmie.
Zapytacie jak mi szło?
Cóż dobrze. Nie będę się tutaj chwalił. Ale jak pisałem w innym moim poście pt. pofilozofujmy. Zaistnienie Poznawanie Rozumienie i Ocena to kolejne kroki do na drodze leżącego geniuszu. W tym jednak przypadku geniuszu pisanego z małej litery.
Dlaczego? To proste wygrywał ten, kto potrafił najlepiej oszukiwać.
PS> cieszę się bardzo, że czasy się zmieniły na lepsze. Teraz poker to już nie jest półświatek, gdzie oko za oko i ząb za ząb. Teraz poker to prawie dyscyplina olimpijska. To COŚ.
Ale nie dla wszystkich
Dzięki Bogu tylko nieliczni wygrywają.
A kto teraz wygrywa _ ci, co potrafią wygrać sami z sobą.
Ja nadal się uczę……….
Ale uczciwie…. Już uczciwie.
Z wielkim zainteresowaniem to czytałem. W pokera gram od niedawna i miło przenieść się w czasy jego początków.
